Αναφυλαξία μετά από άσκηση

Αναφυλαξία μετά από άσκηση

Η αναφυλαξία μετά από άσκηση είναι μια σπάνια κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση συμπτωμάτων αναφυλαξίας αποκλειστικά μετά από άσκηση. Η τροφοεξαρτώμενη αναφυλαξία μετά από άσκηση είναι μια παρόμοια διαταραχή στην οποία τα συμπτώματα εκδηλώνονται μόνο όταν η άσκηση πραγματοποιείται εντός λίγων ωρών από την κατανάλωση της υπεύθυνης τροφής, στην οποία ο ασθενής είναι ευαισθητοποιημένος.

Και οι δυο αυτές οντότητες μπορεί να εμφανιστούν σε άτομα οποιασδήποτε ηλικίας, συνηθέστερα όμως αφορούν εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Είναι αρκετά σπάνιες και η συχνότητά τους στους εφήβους υπολογίζεται από διάφορες μελέτες, σε 0,03% και 0,017% αντίστοιχα.

Τυπικά τα επεισόδια εκδηλώνονται κατά τη διάρκεια της άσκησης ή σπανιότερα, αμέσως μετά τη διακοπή της. Τα αρχικά συμπτώματα περιλαμβάνουν ένα αίσθημα θερμότητας και έξαψης που μπορεί να συνοδεύεται από ζάλη, ενώ στη συνέχεια εμφανίζεται κνησμός και γενικευμένο εξάνθημα (κνίδωση). Εφόσον ο ασθενής συνεχίσει την άσκηση, το επεισόδιο εξελίσσεται και μπορεί να εμφανιστούν και άλλα συμπτώματα όπως αγγειοοίδημα, δύσπνοια, κοιλιακό άλγος, ναυτία και τάση προς έμετο. Στις σοβαρές περιπτώσεις παρατηρείται υπόταση ή/και απώλεια αισθήσεων.

Τα επεισόδια είναι απρόβλεπτα και δεν εμφανίζονται πάντοτε κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Χαρακτηριστικά οι ασθενείς δεν εκδηλώνουν συμπτώματα κάθε φορά που ασκούνται. Συνήθως εμφανίζονται μετά από έντονη αερόβια δραστηριότητα όπως είναι το τρέξιμο, το ποδόσφαιρο και ο χορός. Ωστόσο σε σπάνιες περιπτώσεις, ακόμη και ένας απλός περίπατος μέτριας έντασης είναι δυνατό να προκαλέσει συμπτώματα σε ορισμένους ασθενείς.

Στην περίπτωση της τροφοεξαρτώμενης αναφυλαξίας μετά από άσκηση, η υπεύθυνη τροφή μπορεί να έχει καταναλωθεί λίγες ώρες πριν (συνήθως 4 – 6 ώρες) ή σπανιότερα λίγα λεπτά μετά από αυτή. Οι τροφές που κυρίως έχουν ενοχοποιηθεί είναι τα σιτηρά, οι ξηροί καρποί, η σόγια, τα οστρακοειδή καθώς επίσης διάφορα φρούτα και λαχανικά. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις απαιτείται η κατανάλωση συνδυασμού τροφών. Οι ασθενείς είναι ευαισθητοποιημένοι στις συγκεκριμένες τροφές (έχουν δηλαδή θετικά ειδικά IgE αντισώματα), μπορούν ωστόσο να τις καταναλώνουν χωρίς να εμφανίζουν συμπτώματα απουσία άσκησης.

Για την εκδήλωση των επεισοδίων σε μερικούς ασθενείς παίζει ρόλο η ποσότητα της τροφής που καταναλώνεται, ενώ σε άλλους εξαρτάται από την επεξεργασία της ή μη. Τέλος, πολλοί ασθενείς εμφανίζουν συμπτώματα όταν συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες κινδύνου (συν-παράγοντες) όπως είναι τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) και η ασπιρίνη, η κατανάλωση αλκοόλ, η έμμηνος ρύση στις γυναίκες, η άσκηση σε ακραίες καιρικές συνθήκες (π.χ. ζέστη, κρύο, υγρασία) και η έκθεση του ασθενούς στη γύρη στην περίπτωση ατόμων ευαισθητοποιημένων σε αυτή.

Η διάγνωση συνήθως τίθεται κλινικά, με βάση το ιστορικό του ασθενούς και εφόσον έχουν αποκλειστεί άλλες διαταραχές που μπορεί να προβάλλουν με την ίδια κλινική εικόνα (π.χ. μαστοκυττάρωση). Στην περίπτωση της τροφοεξαρτώμενης αναφυλαξίας μετά από άσκηση, απαιτείται επιπλέον εργαστηριακός έλεγχος με δερματικές δοκιμασίες ή/και μέτρηση ειδικών IgE αντισωμάτων στον ορό (RAST) προκειμένου να βρεθεί η υπεύθυνη τροφή. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις ενδέχεται να χρειαστεί δοκιμασία άσκησης ή συνδυασμένη δοκιμασία πρόκλησης τροφής – άσκησης. Με τον τρόπο αυτό επιχειρείται η αναπαραγωγή των συμπτωμάτων υπό την επίδραση συγκεκριμένων παραγόντων, σε ελεγχόμενο περιβάλλον (νοσοκομείο).

Η διαχείριση των ασθενών εξατομικεύεται ανάλογα με τη βαρύτητα και τη συχνότητα εμφάνισης των επεισοδίων, τη συμμετοχή τροφών ή άλλων συν-παραγόντων στην εκδήλωση τους και την επιθυμία του ασθενούς να συνεχίσει να συμμετέχει σε συγκεκριμένα αθλήματα ή τύπους άσκησης που του προκαλούν συμπτώματα. Περιλαμβάνει δύο σκέλη. Αφενός στοχεύει στην πρόληψη της εκδήλωσης νέων επεισοδίων και αφετέρου στην εκπαίδευση των ασθενών στην έγκαιρη αναγνώριση και αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Σχετικά με την πρόληψη, συστήνεται να αποφεύγονται οι δραστηριότητες που πυροδοτούν τα επεισόδια αλλά και οι συν-παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτά, και να αναζητούνται ασφαλείς εναλλακτικές. Στην περίπτωση που η αναφυλαξία σχετίζεται με τη λήψη τροφής πριν την άσκηση, αυτή θα πρέπει να αποφεύγεται 4 – 6 ώρες πριν και 1 ώρα μετά την άσκηση. Τέλος όλοι οι ασθενείς πρέπει να ασκούνται σε ασφαλείς συνθήκες, υπό την επίβλεψη ενός εκπαιδευμένου ατόμου στην αναγνώριση και στην αντιμετώπιση πιθανού επεισοδίου.

Όσον αφορά την αντιμετώπιση, θα πρέπει να διακόπτεται η άσκηση αμέσως μόλις εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα και να γίνεται χρήση αυτοενιέμενης αδρεναλίνης σε περίπτωση που αυτά δεν βελτιωθούν. Σε κάθε περίπτωση οι οδηγίες εξατομικεύονται και θα πρέπει να υπάρχει γραπτό πλάνο για όλους τους ασθενείς.

SOURCE:ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΟΑΛΛΕΡΓΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

 

 

Πυρετικοί σπασμοί

Πυρετικοί σπασμοί

1. Τι είναι οι «πυρετικοί σπασμοί»;

- Πρόκειται για σπασμούς που εκδηλώνονται κυρίως επί εμπυρέτου σε παιδιά ηλικίας 6 μηνών έως 5 ετών. Ο πυρετός συνήθως οφείλεται σε μια απλή λοίμωξη όπως π.χ. κρυολόγημα, οξεία μέση ωτίτιδα, αμυγδαλίτιδα.

- Περίπου 1 στα 3 παιδιά θα επαναλάβει κάποιο επεισόδιο πυρετικών σπασμών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα αναπτύξει κάποιο επιληπτικό σύνδρομο αργότερα στη ζωή του. Επίσης, οι  πυρετικοί σπασμοί  μικρής διάρκειας δεν δημιουργούν βλάβες στον εγκέφαλο του παιδιού.

- Συνήθως υπάρχει θετικό οικογενειακό ιστορικό με πυρετικούς σπασμούς σε παιδική ηλικία.

2. Υπάρχουν φάρμακα για πρόληψη ή αντιμετώπιση των πυρετικών σπασμών;

- Έρευνες έχουν αποδείξει ότι η τακτική χορήγηση αντιπυρετικής αγωγής δεν προλαμβάνει την εκδήλωση πυρετικών σπασμών. Αντιπυρετική αγωγή θα πρέπει να χορηγείται μόνο όταν το παιδί έχει πυρετό (Θ ≥38οC) και φαίνεται ανήσυχο.

- Σε περίπτωση που το παιδί σας έχει παρουσιάσει πάλι στο παρελθόν πυρετικούς σπασμούς ενδέχεται να σας έχει συνταγογραφηθεί ειδική αγωγή λύσης των σπασμών. Τα φάρμακα αυτά μπορούν να χορηγηθούν (αναλόγως δραστικής ουσίας και σκευάσματος εντός των ούλων ή του ορθού) σε περίπτωση που κάποιο νέο επεισόδιο έχει διάρκεια ≥5 λεπτά.

- Γενικά για τους πυρετικούς σπασμούς δε χορηγείται τακτική αντιεπιληπτική αγωγή

3. Τι βήματα να ακολουθήσουμε επί εμφάνισης νέου επεισοδίου;

1. Καταγράψτε την ώρα έναρξης του επεισοδίου. Τα περισσότερα επεισόδια λύνονται αυτόματα, ωστόσο σε αντίθετη περίπτωση είναι σημαντικό να είναι γνωστή η διάρκεια.

2. Απομακρύνετε αντικείμενα από το γύρω περιβάλλον που θα μπορούσαν να τραυματίσουν το παιδί, όσο εξελίσσονται οι σπασμοί.

3. Μη βάλετε τα δάχτυλά σας ή οποιοδήποτε αντικείμενο στο στόμα.

4. Μην προσπαθήσετε να σταματήσετε τις κινήσεις των σπασμών.

5. Μην αφήσετε το παιδί μόνο του, αλλά παραμείνετε κοντά του μέχρι την ολοκλήρωση του επεισοδίου.

6. Όταν ολοκληρωθεί το επεισόδιο, γυρίστε το παιδί στο πλάι (σε «θέση ανάνηψης») για αποφυγή επεισοδίου πνιγμονής σε περίπτωση εμέτου.

Καλέστε ασθενοφόρο (στο τηλέφωνο 112) αν το παιδί συνεχίζει να κάνει σπασμούς αφού περάσουν 5 λεπτά ή δεν συνέλθει και σας προβληματίζει η κλινική του εικόνα, όπως για παράδειγμα ο τρόπος που αναπνέει.

Ανεξαρτήτως διάρκειας του επεισοδίου, το παιδί θα πρέπει να εκτιμηθεί από Παιδίατρο. Αν ωστόσο παρουσιάζονται συχνά επεισόδια πυρετικών σπασμών εφαρμόστε τις οδηγίες του θεράποντος ιατρού σχετικά με την ανάγκη αντιμετώπισης, επανεκτίμησης ή διερεύνησης.

 

Περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών -Toe walking in children (tiptoeing )

Περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών -Toe walking in children (tiptoeing )

 

Το περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών είναι αρκετά συνηθισμένο σε παιδιά που μόλις αρχίζουν να περπατούν. Τα περισσότερα παιδιά το ξεπερνούν μέχρι την ηλικία των 5 χρονών.

Τα παιδιά που συνεχίζουν να περπατούν στα δάχτυλα των ποδιών μετά την νηπιακή ηλικία το κάνουν συχνά από συνήθεια. Εάν το παιδί σας εξακολουθεί να περπατά στα δάχτυλα μετά την ηλικία των 2 ετών, μιλήστε με το γιατρό σας.

Walking on the toes or the balls of the feet, also known as toe walking, is fairly common in children who are just beginning to walk. Most children outgrow it. Kids who continue toe walking beyond the toddler years often do so out of habit. As long as your child is growing and developing normally, toe walking is unlikely to be a cause for concern.

Toe walking sometimes can result from certain conditions, including cerebral palsy, muscular dystrophy and autism spectrum disorder.

Αιτίες βάδισης στα δάκτυλα (tiptoeing)

Συνήθως, το περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών είναι μια συνήθεια που αναπτύσσεται όταν ένα παιδί μάθει να περπατά. Σε μερικές περιπτώσεις, το περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών προκαλείται από μια υποκείμενη κατάσταση, όπως:

Κοντός αχίλλειος τένοντας. Αυτός ο τένοντας συνδέει τους μυς του κάτω άκρου με το πίσω μέρος του οστού της φτέρνας. Αν είναι πολύ κοντός, μπορεί να εμποδίζει τη φτέρνα να αγγίξει το έδαφος.

Εγκεφαλική παράλυση. Το περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών μπορεί να προκληθεί από διαταραχές της κίνησης, του μυϊκού τόνου ή της στάσης του σώματος που προκαλούνται από τραυματισμό ή μη φυσιολογική ανάπτυξη τμημάτων του εγκεφάλου που ελέγχουν τη μυϊκή λειτουργία.

Μυική δυστροφία. Το περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών συμβαίνει μερικές φορές σε αυτή την νόσο στην οποία οι μυϊκές ίνες είναι επιρρεπείς σε βλάβες και εξασθενίζουν με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η διάγνωση μπορεί να είναι πιο πιθανή εάν το παιδί σας αρχικά περπάτησε κανονικά πριν αρχίσει να περπατά στα δάχτυλα.

Αυτιστικές διαταραχές. Το περπάτημα στα δάχτυλα των ποδιών έχει συνδεθεί με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού, οι οποίες επηρεάζουν την ικανότητα του παιδιού να επικοινωνεί και να αλληλεπιδρά με άλλους.

Αν δεν υπάρχουν νευρολογικές ή άλλες διαταραχές η βάδιση αυτή ονομάζεται ιδιοπαθής καθώς είναι άγνωστης αιτιολογίας μερικές φορές συναντάται και σε άλλα μέλη της οικογένειας.

Οι πιθανές περιπτώσεις στην εξέλιξη της ιδιοπαθούς βάδισης στις μύτες των ποδιών είναι δύο . Στην πρώτη περίπτωση το παιδί βαδίζει στις μύτες των ποδιών μέχρι την προ-εφηβεία ή και ακόμη την εφηβεία.

Στην δεύτερη περίπτωση όμως, το παιδί μπορεί φαινομενικά να βαδίσει με τις φτέρνες να ακουμπάνε στο έδαφος, ωστόσο έχει δημιουργηθεί στο πέλμα του κάποια μυοσκελετική αλλοίωση. Η μακροχρόνια βάδιση στις μύτες των ποδιών δείχνει να ευνοεί τη δημιουργία βλαισοπλατυποδίας ,στροφή της κνήμης προς τα έξω κλπ

Η βάδιση στις μύτες των ποδιών αυξάνει κατα πολύ την δαπάνη ενέργειας σε σχέση με την φυσιολογική βάδιση.Αυτό εξηγεί το γεγονός ότι τα παιδιά αυτά κουράζονται εύκολα μετά από λίγη ώρα περπάτημα ή στις δραστηριότητες τους. Επίσης, συχνά νιώθουν πόνο σε διάφορες αρθρώσεις του σώματος τους, όπως γόνατα, ποδοκνημικές ή ακόμη και στην πλάτη.

Θεραπευτικές επιλογές στο tiptoeing

Η θεραπεία είναι κυρίως συντηρητική και περιλαμβάνει:

1) Φυσικοθεραπεία με εφαρμογή συγκεκριμένων τεχνικών έτσι ώστε το παιδί να εμπεδώσει τον φυσιολογικό τρόπο βάδισης και να βελτιωθεί λειτουργικά. Σημαντικό ρόλο παίζει η εκτέλεση βασικών ασκήσεων στο σπίτι με τη βοήθεια των γονέων, μετά απο τις σωστές υποδείξεις φυσικοθεραπευτή.

2) Χρήση νάρθηκα.Έχει υψηλά ποσοστά επιτυχίας, απαιτεί όμως την συνεργασία του

3)Εγχύσεις Botox. Οι εγχύσεις Βοτουλινικής τοξίνης (Botox) φαίνεται να συμβάλλουν σημαντικά στην θεραπεία του ιδιοπαθούς tiptoeing.

4) Χειρουργική αντιμετώπιση.

Treatment

If your child is toe walking out of habit, treatment isn't needed. He or she is likely to outgrow the habit. Your doctor might simply monitor your child's gait during office visits.

If a physical problem is contributing to toe walking, treatment options might include:

Physical therapy. Gentle stretching of the leg and foot muscles might improve your child's gait.

Leg braces or splints. Sometimes these help promote a normal gait.

Serial casting. If physical therapy or leg braces aren't helpful, your doctor might suggest trying a series of below-the-knee casts to progressively improve the ability to bring the toes toward the shin.

OnabotulinumtoxinA. Injections into the calf muscles are sometimes used to help promote a normal gait.

Surgery. If conservative treatments fail, the doctor might recommend surgery to lengthen the muscles or tendons at the back of the lower leg.

If the toe walking is associated with cerebral palsy, autism or other problems, treatment focuses on the underlying condition.

Sources:Mayo Clinic,SickKids,AAP,ΣΟΚΕΠ

 

 

ΠΩΣ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ-SHARING BOOKS,BUILDING BRAINS

ΠΩΣ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ-SHARING BOOKS,BUILDING BRAINS

 

 Η ΜΕΛΕΤΗ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΕΝΑ ή ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΙΣΧΥΕΙ!ΝΚ

Η μεγαλόφωνη ανάγνωση στο πλαίσιο της οικογένειας από τους πρώτους μήνες της ζωής του παιδιού αποτελεί αποδεδειγμένα αποτελεσματική παρέμβαση για την προώθηση της γλωσσικής, γνωστικής και συναισθηματικής ανάπτυξης του παιδιού. Είναι γνωστή και διαδεδομένη η χρήση παραμυθιών που συνήθως η μαμά, η γιαγιά ή ο πατέρας διαβάζει ή διηγείται στα παιδιά του πριν κοιμηθούν.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο ανώριμο όργανο του σώματος κατά τη γέννηση. Μολονότι η ανάπτυξή του έχει ήδη ξεκινήσει προγεννητικά, ο εγκεφαλικός φλοιός αναπτύσσεται συνολικά μετά τη γέννηση, με ένα μαζικό ξέσπασμα συναπτικής δημιουργίας, μεταξύ 12 έως 24 μηνών, με την οποία επιτυγχάνονται και τα ορόσημα του μωρού, όπως η έγχρωμη όραση, ή ο ισχυρός συναισθηματικός δεσμός με τους γονείς του.

Η ανάγνωση-διήγηση συμβάλλει σημαντικά στην ψυχοσυναισθηματική και νοητική εξέλιξη των παιδιών.

Συμβουλές ανάγνωσης για τους γονείς είναι:

• Να κάνουν την ανάγνωση με το παιδί τους κομμάτι της καθημερινότητάς τους, ακόμη και για λίγα λεπτά.

• Να διασκεδάζουν.

• Να μιλούν για τις εικόνες των βιβλίων.

• Να αφήνουν τα παιδιά να γυρίζουν τις σελίδες.

• Να παρουσιάσουν στο παιδί τους το εξώφυλλο του βιβλίου εξηγώντας του για τι πρόκειται.

• Να διατρέχουν το δάχτυλό τους κατά μήκος των λέξεων, καθώς τις διαβάζουν.

• Να επιλέγουν βιβλία με ήχους, αφού ειδικά οι ήχοι ζώων είναι πολύ διασκεδαστικοί.

• Να επιλέγουν βιβλία για γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή του παιδιού τους (π.χ. πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό, πηγαίνοντας στον οδοντίατρο, παίρνοντας ένα νέο κατοικίδιο ζώο, μετακομίζοντας σε ένα νέο σπίτι).

• Να ζωντανεύουν την ιστορία που διαβάζουν και να μιμούνται τις φωνές των χαρακτήρων της ιστορίας.

• Να ρωτούν το παιδί για τη συνέχεια της ιστορίας.

• Να αφήνουν το παιδί να υποβάλει ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία ή να επαναλάβει την ιστορία.

• Να μιλούν για οικείες δραστηριότητες ή για αντικείμενα που περιγράφονται στην ιστορία.

sources:cincinati childrens hospital, echild etc

  https://www.facebook.com/NIKOLAOSKONNARIS/videos/149215251237180

 

Παιδιά και πόνος στην πλάτη: Πότε πρέπει να ανησυχήσετε -Back Pain in children

Παιδιά και πόνος στην πλάτη: Πότε πρέπει να ανησυχήσετε

Back Pain in children

Ο πόνος στην πλάτη στα παιδιά δεν είναι ένα ασυνήθιστο φαινόμενο. Επηρεάζει περισσότερο τα κορίτσια παρά τα αγόρια. Ο πόνος στην πλάτη δεν παρατηρείται τόσο συχνά στα παιδιά, όσο στους ενήλικες. Περίπου 30 στα 100 παιδιά και έφηβοι εμφανίζουν πόνο στην πλάτη.

Back Pain in Children & Teens

​​Problems that affect a child's back are most often due to injuries from sports or play, falls, or unusual strain, such as that caused by wearing a heavy backpack. Back pain and stiffness are most often caused by a pulled muscle, a strained ligament, or bruising. Symptoms of back pain usually disappear within a week without special treatment.

Ο πόνος στην πλάτη στα παιδιά δεν είναι ένα ασυνήθιστο φαινόμενο. Επηρεάζει περισσότερο τα κορίτσια παρά τα αγόρια. Ο πόνος στην πλάτη δεν παρατηρείται τόσο συχνά στα παιδιά, όσο στους ενήλικες. Περίπου 30 στα 100 παιδιά και έφηβοι εμφανίζουν πόνο στην πλάτη.

Ο πόνος στην πλάτη στα παιδιά διαφέρει απο τον πόνο στην πλάτη στους ενήλικες. Σε σύγκριση με έναν ενήλικα, ένα παιδί με πόνο στην πλάτη είναι πιο πιθανό να έχει μια σοβαρή υποκείμενη διαταραχή. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν το παιδί είναι μικρότερο των 10 ετών(κυρίως μικρότερο των 5 ετών) ή εάν ένα παιδί οποιασδήποτε ηλικίας έχει πόνο στην πλάτη που συνοδεύεται από:• Πυρετό ή απώλεια βάρους• Αδυναμία ή μούδιασμα• Δυσκολία στο περπάτημα• Πόνος στο ένα ή και στα δύο πόδια• Προβλήματα στο έντερο ή στην ουροδόχο κύστη• Πόνος που εμποδίζει το παιδί να κοιμηθεί.Τα παραπάνω συμπτώματα οταν δεν αναφέρεται ή υπάρχει τραυματισμός χρειάζονται έγκαιρη αναγνώριση και θεραπεία.

Back Pain in Children & Teens

​​Problems that affect a child's back are most often due to injuries from sports or play, falls, or unusual strain, such as that caused by wearing a heavy backpack. Back pain and stiffness are most often caused by a pulled muscle, a strained ligament, or bruising. Symptoms of back pain usually disappear within a week without special treatment.

Possible Causes:

Although regular exercise is beneficial for all children, intensive training may lead to overuse injuries with back pain in some young athletes. For example, dancers and gymnasts, are especially prone to back pain due to overuse. On the other hand, children who are overly sedentary (i.e., don't move much) may have back pain from weak core muscles, back strain from being overweight, or poor posture.

Scoliosis (a severe curvature of the spine) is a possible cause of back pain, especially in adolescent girls. Your pediatrician evaluates your child's posture during regular well-child visits to make sure her back is straight and she's growing normally.

Spondylolysis is a weakness in the bony bridges of the vertebral bones, usually in the lower spine. It can cause low back pain aggravated by activity and is frequently accompanied by minimal or no physical findings. Radiographs may be helpful if spondylolysis is suspected.

When to Call the Pediatrician:

Consult your pediatrician if your child with back pain is younger than 10 years or has:

Pain that won't go away or is getting worse

Fever or weight loss

Difficulty in moving a limb

Numbness or tingling in a limb

Loss of bladder or bowel control

A change in gait or posture

Back pain in a young child who hasn't been injured is concerning and needs to be evaluated by your pediatrician.

 

 

ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΔΗΛΑΤΟ- ΠΡΟΛΗΨΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΔΗΛΑΤΟ- ΠΡΟΛΗΨΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

-Στα παιδιά , απο μικρή ηλικία το ποδήλατο αποτελεί ένα όμορφο τρόπο διασκέδασης , ιδιαίτερα στους παιδότοπους για τα μικρότερα παιδιά, αλλά και για τα μεγαλύτερα στον ελεύθερο χρόνο τους.

Αυτή η ευχάριστη απασχόληση όμως είναι πιθανόν να οδηγήσει σε σοβαρά ατυχήματα που μπορεί να απειλήσουν ακόμα και την ζωή των παιδιών μας.

Δυστυχώς στις περισσότερες πόλεις της χώρας μας δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι ή όπου υπάρχουν αυτοί είναι ανεπαρκείς καθώς το ποδήλατο δεν είναι το πιο συνηθισμένο μέσον μεταφοράς μας.

Προτεραιότητα για την αποφυγή των ατυχημάτων με το ποδήλατο ή ακόμα με πατίνια , skateboards κλπ δινουμε στη ΠΡΟΛΗΨΗ .

Ετσι λοιπόν ακολουθούμε τον παρακάτω Δεκάλογο ώστε σε ότι εξαρτάται απο εμάς να ελαχιστοποιήσουμε τον κίνδυνο σοβαρών ατυχημάτων .

1. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΒΛΕΨΗ.

2. Επιλέγουμε το κατάλληλο ποδήλατο για το κάθε παιδί.

3. Κράνος ποδηλάτη και προστατευτική ένδυση ανάλογα με την ηλικία κλπ.

4. Επιλέγουμε μια γνωστή περιοχή για περίπατο ( με το ποδήλατο)

5. Αποφεύγουμε δρόμους με μεγάλη κυκλοφορία.

6. Ποδηλατούμε με χαμηλή ταχύτητα.

7. Αποφεύγουμε ή προσέχουμε ιδιαίτερα στους ανώμαλους δρόμους.

8. Προσέχουμε στις στροφές.

9. Το ποδήλατο είναι διασκέδαση ΟΧΙ ανταγωνισμός.

10. Αποφεύγουμε τους επικίνδυνους ελιγμούς.

ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ !!

Δρ. Ν. Κονναρής

 

 

Spider Bites: What You Need to Know-Προφυλαχθείτε από το δάγκωμα της αράχνης

Spider Bites: What You Need to Know-Προφυλαχθείτε από το δάγκωμα της αράχνης

Spider Bites: What You Need to Know

Are They Poisonous?

Spiders are blamed for all kinds of things that turn out to be skin infections or some other bug’s fault. Most don’t even have fangs long enough to break your skin. When they do bite, they're typically harmless. In the U.S., only the black widow and brown recluse have venom strong enough to really hurt you. And their bites are rarely deadly to humans.
 Οι περισσότερες αράχνες δεν είναι δηλητηριώδεις και προκαλούν μόνο ήπια συμπτώματα, όπως κοκκίνισμα του δέρματος, οίδημα και ελαφρύ πόνο στην περιοχή. Εάν αναπτύξετε μια αλλεργική αντίδραση σε δάγκωμα αράχνης, με συμπτώματα, όπως σφίξιμο στο στήθος, αναπνευστικά προβλήματα, δυσκολίες στην κατάποση, ή πρήξιμο στο πρόσωπο, θα πρέπει να πάτε επειγόντως στον γιατρό.
Ανάμεσα στα 50.000 διαφορετικά είδη αραχνών σε όλο των κόσμο, οι περισσότερες είναι αβλαβείς. Ωστόσο, κάποιες εγχέουν το δηλητήριο τους στο θύμα μέσω των κοίλων κυνoδόντων τους, που ευτυχώς, οι περισσότεροι κυνόδοντες είναι πολύ μικροί ή δεν είναι αρκετά ισχυροί για να διαπεράσουν το ανθρώπινο δέρμα. Φυσικά ορισμένα δαγκώματα αραχνών θα προκαλέσουν ένα μικρό κόκκινο οίδημα και φαγούρα και κάποια άλλα  θα προκαλέσουν κεφαλαλγία, εξάνθημα, πόνο στις αρθρώσεις και τους μύες, μυϊκούς σπασμούς, ναυτία, εμετό, πυρετό και ρίγη. Πάντως, αν και πιθανά επώδυνο, το δάγκωμα από μη δηλητηριώδη αράχνη δεν είναι επικίνδυνο, αλλά πολλές φορές δεν είναι επικίνδυνο ούτε και το δάγκωμα της δηλητηριώδους αράχνης ανάλογα με το  είδος .
 (Στην Ελλάδα, υπολογίζεται ότι υπάρχουν 1.500 είδη αραχνών (856 επισήμως), με το μεγαλύτερο ποσοστό σε Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου (όπως η Λέσβος), ενώ 30% ζουν στο υγρό, παγωμένο περιβάλλον των ασβεστολιθικών σπηλαίων.Τα πιο κοινά δηλητηριώδη είδη είναι η «μαύρη χήρα» και η «λοξοσκέλη» (loxosceles).
Λοξόσκελη. Συναντάται στη Νότια Ελλάδα καθώς αγαπά τα ξηρά και πολύ ζεστά κλίματα. Πρόκειται για ένα πολύ κοινό είδος, που οι επιθέσεις του προκαλούν δερματονεκρωτικά προβλήματα. Πρόσφατη έρευνα της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Κρήτης κατέγραψε μόνο 30 περιστατικά επιθέσεων την τελευταία 10ετία.
Μαύρη χήρα. Έχει μαύρο γυαλιστερό χρώμα. Βρίσκεται στην ύπαιθρο, μέσα σε βράχια, κάτω από πέτρες, αλλά κι ανάμεσα στις καλλιέργειες. Υπάρχουν γύρω στα 3 διαφορετικά είδη «μαύρης χήρας» στην Ελλάδα. Αν δεν προκληθεί, δεν επιτίθεται. Αν όμως κάποιος την απομακρύνει με άγριο τρόπο, τότε μπορεί να το κάνει.Τα συμπτώματα από το τσίμπημα της «μαύρης χήρας» μοιάζουν πολύ με αυτά της σκωληκοειδίτιδας, καθώς το δηλητήριό της είναι νευροτοξίνη, η οποία είναι δηλητηριώδης για το νευρικό σύστημα.
Οδηγίες 
Η πρώτη κίνηση για τη θεραπεία  είναι να καθαρίσετε την πληγή και να βάλετε πάγο αμέσως. Επίσης, για όλα τα δαγκώματα αραχνών, ένα αντιτετανικό συνιστάται. Το δάγκωμα από τις συγκεκριμένες 2 αράχνες θα πρέπει να αξιολογηθεί από έναν γιατρό. Αν το τσίμπημα είναι ήπιο, η θεραπεία περιλαμβάνει αναλγητικά, αντισταμινικά και αντιβιοτικά. Το δάγκωμα της μαύρης χήρας μπορεί να απαιτήσει ένα μυοχαλαρωτικό μέσω ενδοφλέβιας ή φαρμακευτική αγωγή για την προστασία από υψηλή πίεση του αίματος που προκαλεί το δηλητήριο.
Προληπτικά μέτρα. Η πρόληψη είναι το κλειδί για να αποφύγετε το δάγκωμα αράχνης. Αποφύγετε τις περιοχές όπου κατοικούν αράχνες και αν πέσετε πάνω σε ιστό αράχνης, προσέξτε να μην το πειράξετε, ούτε να προκαλέσετε την αράχνη.(Πηγή :iatropedia)

 Κυπριακή ταραντούλα

Στην Κύπρο συναντούμε δύο είδη ταραντούλας, την κυπριακή ταραντούλα Chaetopelma karlamani που είναι και ενδημική της Κύπρου, δηλαδή υπάρχει μόνο στην Κύπρο και πουθενά αλλού στον κόσμο και τη μαύρη ταραντούλα Chaetopelma olivaceum. Τη μαύρη ταραντούλα εκτός από την Κύπρο τη συναντούμε στη Μέση Ανατολή, Τουρκία, Ισραήλ και σε μερικές αφρικανικές χώρες.
Η ταραντούλα Chaetopelma karlamani είναι μικρότερη σε μέγεθος από την ταραντούλα Chaetopelma olivaceum και είναι πολύ πιο σπάνια από τη δεύτερη. Τα δύο είδη μοιάζουν πολύ μεταξύ τους και πολύ δύσκολα ξεχωρίζουν, μόνο με μικροσκοπική εξέταση μπορεί κάποιος να είναι βέβαιος. Τα αρσενικά είναι πάντα μικρότερα από τα θηλυκά. Πρόκειται για νυχτόβια είδη με χρώμα γκριζόμαυρο και τεράστια (σε σύγκριση με το σώμα τους) μαύρα δόντια. Σε περίπτωση που ενοχληθούν ανασηκώνονται στα πισινά τους πόδια παίρνοντας αμυντική στάση επιδεικνύοντας τα μεγάλα τους δόντια που περιτριγυρίζονται με κόκκινες τρίχες. Τρέφονται με μεγάλα έντομα όπως κατσαρίδες, σαρανταποδαρούσες, ακόμα και με μικρές σαύρες.Η μαύρη ταραντούλα Chaetopelma olivaceum είναι κοινό είδος στην Κύπρο και αποτελεί τη μεγαλύτερη αράχνη στην Κύπρο. Επίσης είναι η μεγαλύτερη ταραντούλα και από τα λίγα είδη ταραντούλας που συναντούμε στην Ευρώπη. Διαθέτουν δηλητήριο όπως και όλες οι αράχνες για να σκοτώνουν τα θηράματά τους. Το δηλητήριο τους δεν είναι επικίνδυνο για τον άνθρωπο σε περίπτωση δαγκώματος, αλλά αρκετά επώδυνο με πρήξιμο και έντονο πόνο

What Do Bites Look Like?

They’re pretty much just like an insect bite. For the most part, you can’t tell a spider bit you just from your symptoms. You’ll get a little bump on your skin. It might get red, itchy, and swell up a bit. It might hurt, but no more than a bee sting and usually not for more than an hour or so. That’s basically it -- unless you're bitten by a venomous spider.

Black Widows

This spider’s telltale sign is the red hourglass shape on the bottom of its big, round abdomen -- the back part of the body. Black widows are shiny and black and about half an inch long. You can find them anywhere in North America, but mostly they’re in the southern and western areas in the U.S. They like quiet, out-of-the-way places like closets, sheds, garages, and woodpiles.

What’s a Black Widow Bite Like?

The bite feels like a pinprick, so you may not notice it. The first signs might be small, red marks with some swelling. Within an hour, it’ll hurt a little more, and the pain might spread to your back, belly, and chest. You might have stomach cramps, and your belly might feel a little stiff. You may also sweat a lot. In serious cases, you can have trouble breathing, along with a fast heart rate, nausea, and vomiting. The area around the bite may continue to get redder and more swollen.

Brown Recluse

People sometimes say to look for the small violin shape on the part of the body where the legs attach, but that’s easy to get wrong. Check the eyes instead. Most spiders have eight eyes in two rows of four. Here, look for six eyes: two in front, and two on each side. They live mostly in the southern Midwest and parts of the South. They like to stay indoors, tucked away deep in the stuff in your basement or attic.

What’s a Brown Recluse Bite Like?

You might feel a little sting at first, but it’ll hurt more over the next 8 hours. You also might see a small white blister that has a red ring around it, like a bullseye. Sometimes, the skin in the middle of the bite can turn blue or purple, and you may have an open sore that gets bigger for up to 10 days. It doesn’t happen often, but some people also have other symptoms like fever, chills, rash, and an upset stomach.

Tarantulas

Their big, hairy look is much worse than their bite. At least this is true for the ones in the U.S., where you find them mostly in the Southwest. Make no mistake, their bite hurts, sometimes for up to a week. It might also get red and warm, but that’s the worst of it. Some types of tarantulas can also flick fine barbed hairs from their belly at you. If these stick in your skin, they can cause itching, swelling, and irritation.

False Black Widow

These look a lot like black widows, but they don’t have the red hourglass. And their color ranges from purplish-brown to black. They like to cozy up in homes along the Atlantic, Gulf, and Pacific coasts. Pain from their bite can get worse in the first hour and you may get some blisters around it. It might make you feel generally sick with a headache or an upset stomach, but this will pass within a few days.

Hobo Spider

At one point, these were thought to be really dangerous, like the brown recluse. But the past 15 years of research says they’re mostly harmless. You won’t get much more than some redness and mild pain, and maybe some swelling. They’re found in the Pacific Northwest, usually in places like woodpiles and retaining walls. They often have a light stripe running down the middle of their bodies.

What to Do

The first steps are the same for all spider bites, even those from a black widow or brown recluse. Clean the area with soap and water and put on some antibiotic cream. Then take a cloth and wet it with cold water or wrap it around some ice and put that on the bite. If you were bitten on your arm or leg, raise it up. You can take acetaminophen or ibuprofen for pain and an antihistamine for swelling.

When to See a Doctor

Get checked out right away if you have symptoms beyond the bite, like serious pain in your belly, cramps, throwing up, or trouble breathing. You also should see your doctor if you have an open sore or a bullseye mark, or if the bite gets worse after 24 hours. Look out for things like pain around the bite getting worse, redness that’s spreading, and fluid coming from the bite. If you can do it safely, take the spider with you, even if it’s dead.

Treatment for Black Widow Bites

You may get prescription drugs to ease the pain and relax your muscles. There’s an antivenom for black widows, but it’s rarely used because some people have a serious reaction to it. And it’s almost never really needed. It’s saved for more serious bites in the very young, very old, or people who have other health issues.

Treatment for Brown Recluse Bites

This is mostly about managing the wound so it doesn’t get infected. If you have a bump and redness, your doctor might recommend antihistamines or a cream to help with swelling and itchiness. For an open sore, you need to clean it daily and use antibiotic cream. From there, you should keep an eye on things, especially for symptoms beyond the bite, like fever or chills.

Allergic Reactions

It’s not very common, but just like with bee stings, some people are allergic to spider bites. Watch for swelling in your face or mouth, trouble talking or swallowing, tightness in your chest, or trouble breathing. If you feel any of these symptoms or see them in someone you’re with, get help right away.

How to Prevent a Spider Bite

If you’re poking around in woodpiles, sheds, attics, and other areas, wear long sleeves and a hat, and tuck your pants into your socks. Make sure to shake out work gloves, boots, and clothes you haven’t used in a while, because spiders can hide in them, too. And don’t keep rocks, lumber, or firewood near your house. Inside, don’t put your bed directly against the wall, and don’t store things under it.

SOURCE : WebMD

By Dr. NIKOS KONNARIS